wt., 06.10.2026
18:00–20:00
Seminarium
Kino Syrena
wstęp wolny

Zbudujemy stary dom, czyli cyfrowe rekonstrukcje dawnej Warszawy | Seminarium Warszawskie

Są takie miejsca w Warszawie, gdzie dawnego miasta już nie ma. Czasami nieobecność trwa niecałe sto lat, czasem dwieście, czasem dobre kuilkaset. Nieobecność dotyczy budynków, fortyfikacji, dawnego osadnictwa…

Współczesne technologie coraz częściej i coraz szerzej pozwalają na przywracanie obiektów z przeszłości oczom współczesnego widza. Wykorzystanie nowoczesnych rozwiązań cyfrowych wymaga, obok zaawansowanej wiedzy technicznej, także, a może przede wszystkim, wiedzy historycznej, varsavianistycznej, wiedzy z zakresu historii sztuki, mody oraz archeologii.

Na 62. Seminarium Warszawskim oddamy się dyskusji o wirtualnym odtwarzaniu fragmentów nieistniejącego miasta z wykorzystaniem technologii.

UDZIAŁ WEZMĄ:

Tomasz Kuls –  urodzony w 1962 r., absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej – dyplom w roku 1991. Od roku 1998  prowadzi własną pracownię projektową. Autor między innymi projektów: Adaptacji pałacu w Kościelcu koło Koła na siedzibę Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych, odbudowy Pałacu w Chróstniku koło Lubina, kościoła pw. Matki Bożej Loretańskiej w Loretto k. Kamieńczyka, kościoła w twierdzy Modlin i kościoła w Sulbinach k. Garwolina.  Od 2005 roku we współpracy z Międzyuczelnianym Instytutem Konserwacji i Restauracji Zabytków wykonał między innymi projekty na potrzeby prac konserwatorskich prowadzonych w pałacu w Wilanowie, projekt konserwacji i częściowej adaptacji ruin zamku Krzyżtopór w Ujeździe, projekt konserwacji i adaptacja dworu starościńskiego w Podzamczu Chęcińskim.  W 2017 stworzył projekty rekonstrukcji architektonicznych budowli warszawskich, na których podstawie powstała plastyczna wizja Warszawy przedstawiona w filmie „Uratowane z potopu”. Autor koncepcji realizowanej w Muzeum Historii Polski rekonstrukcji fasady klatki schodowej Villa Regia z wykorzystaniem marmurowych fragmentów obiektu wydobytych z Wisły.
W latach 2005–2008 publikował w miesięczniku Heritage- Zabytki. W 2014 wydał własną monografię zamku Krzyżtopór. Jest autorem wydanego  nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska w 2020 roku albumu pt. „Warszawa szlakiem „Gościńca” Adama Jarzębskiego”. W 2025 także w Skarpie Warszawskiej opublikował powieść historyczną pt. „O koronę Szwecji”

Robert Marcinkowski – z wykształcenia kartograf, z zamiłowania varsavianista.
Hobby związane z naszym miastem odgrywało coraz większą rolę w życiu Roberta. Wszystko szło w kierunku poznawania przeszłości stolicy, a później także gromadzenia artefaktów z tą przeszłością związanych – pojawił się więc wątek kolekcjonerski. Efektem tego była praca magisterska pt.: „Ilustrowany atlas dawnej Warszawy”, będący kompilacją dawnych planów Warszawy, reprodukcji starych pocztówek i obszernego tekstu. Atlas ukazał się drukiem. Była to pierwsza książka tego autora. Ukazały się cztery aktualizowane wydania atlasu, w tym jedno angielskojęzyczne.
Przygotował 17 publikacji o Warszawie dotyczących ogrodów, placów, mniejszości narodowych, Wisły, obiektów ruchomych, widoków lotniczych, pocztówek, XIX-wiecznych rycin, pierwszych zdjęcia Warszawy (lata 60./70. XIX w.), fotografii stereoskopowych. Książki w lwiej części powstawały na bazie własnej kolekcji.
Był wieloletnim członkiem eksperckiego Zespołu Nazewnictwa Miejskiego. Przygotował 4 wystawy z własnych zbiorów. Od lat współpracuje z Polską Agencją Prasową (PAP), gdzie są udostępniane zdjęcia z jego kolekcji (pod pseudonimem Marian Leśniewski).
Przez wiele współpracował z nieżyjącym już Jarosławem Zielińskim i za jego pośrednictwem brał udział w wielu ciekawych projektach, w tym opracowywanie paneli informacyjnych do systemu MSI, udostępnianie zdjęć z własnej kolekcji do prac J. Zielińskiego, opracowanie szczegółowych planów ulic do części tomów „Atlasu dawnej architektury ulic i placów Warszawy” J. Zielińskiego. Współpracował z Michałem Krasuskim (były Stołeczny Konserwator Zabytków) przy wydawaniu jego katalogu obiektów postindustrialnych z terenu Warszawy. Współpracuje z fundacją Hereditas, dokumentując wraz z innymi fotografami detale architektoniczne warszawskich kamienic i opracowując merytorycznie bazę tematyczną dostępną na stronie internetowej fundacji.
Podejmuje przedsięwzięcia o charakterze, na poły „detektywistycznym” ustalając nieznane aspektów dawnych obiektów i miejsc, m.in. dotyczących Willi na Mokotowie przy ul. Wiśniowej, historia najnowszego osadnictwa letniskowego na terenie Miasta-Ogrodu Komorów.
Współpracuje z Łazienkami Królewskimi, przy projektach wymagających konsultacji kartograficzno-przyrodniczych, opracowania map i analiz historyczno-przestrzennych.
Publikuje w czasopismach: „Zbrojni”, „Stolica” i „Varsavianista”. Uczestniczył jako wolontariusz przy wykopaliskach prowadzonych na pl. Saskim.
W zakresie varsavianistyki współpracuje m. in z PWN, wydawnictwami Nowa Era i Demart, Towarzystwem Opieki Nad Zabytkami, wydawnictwem. R.M., wydawnictwem KARTA, Muzeum Historii Polski, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, „Kroniką Warszawy”, Żydowskim Instytutem Historycznym, Państwową Wytwórnią Papierów Wartościowych, Hotelem Europejskim, Orbis S.A., fundacją warszawa1939.pl (najlepszy historyczno-dokumentacyjny serwis Warszawy).

Mateusz Osiadacz – grafik 3D, archeolog, realizator filmowy i fotograf, specjalizujący się w cyfrowych technikach dokumentacji i wizualizacji dziedzictwa oraz promocji wiedzy przy użyciu multimediów. Wieloletni pracownik Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, odpowiedzialny za digitalizację. Od 2021 r. pracuje w sektorze kreatywnym. Współzałożyciel Bevel Studio. Autor licznych rekonstrukcji 3D zabytków i stanowisk archeologicznych, realizator projektów skierowanych na potrzeby muzealnictwa i instytucji akademickich, obejmujących m.in. animacje komputerowe, treści VR i AR. Autor publikacji, realizator szkoleń z zakresu digitalizacji, wizualizacji 3D i zarządzania cyfrowymi zasobami. Uczestnik wykopalisk w Sakkarze (Saqqara West Expedition, UW).

Ernest Julian Rogalski – ekonomista, wizjoner i uznany producent z blisko 30-letnim, interdyscyplinarnym doświadczeniem w obszarach produkcji filmowej, zaawansowanej animacji 3D, technologii VR oraz sztucznej inteligencji (AI). Absolwent Wydziału Ekonomii Uczelni Łazarskiego w Warszawie, który w swojej karierze unikalnie łączy precyzję biznesową z zarządzaniem najwyższej klasy kapitałem kreatywnym.
Swoją pozycję na rynku budował od 2005 roku jako założyciel studia VIDOQI, realizującego ponad 210 wymagających produkcji wideo i animacji marketingowych dla światowych liderów rynkowych (m.in. Mercedes, Samsung, Coca-Cola, Canal+). Jako współzałożyciel studia Newborn Sp. z o.o. zarządzał wielomilionowymi budżetami oraz koordynował kluczowe projekty multimedialne. Wśród nich znalazły się: oprawa wizualna wybranych miejsc wystawy stałej w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, efekty specjalne do międzynarodowej koprodukcji filmu Wampirzyce (Vamps) w reżyserii Amy Heckerling (we współpracy ze studiem Alvernia) oraz koordynacja prac nad rekonstrukcją cyfrową przy filmie „Ambassada” w reżyserii Juliusza Machulskiego.
Kamieniem milowym w jego karierze stała się superprodukcja „Warszawa 1935” – unikatowe w skali światowej dzieło cyfrowej rekonstrukcji, które pod jego współkierownictwem producenckim zdobyło m.in. 2. miejsce na prestiżowym festiwalu MIPDOC w Cannes (2014) jako najchętniej oglądany film wydarzenia. Sukces ten dał początek globalnemu trendowi odtwarzania nieistniejącej architektury miast, owocując realizacjami m.in. dla Muzeum Fabryki Norblina (Retro Warszawa).
Obecnie reprezentuje flagowy, autorski projekt swój oraz swoich przyjaciół – Wirtualna Podróż. To monumentalne, rozwijane od dekady przedsięwzięcie technologiczno-historyczne stanowi absolutny przełom w dziedzinie immersyjnego contentu VR 360° i AI. Jako producent stoi na czele interdyscyplinarnych zespołów eksperckich, łącząc innowację z misją społeczną. Członek jury Warsaw Corporate Film Festival, prelegent technologiczny i laureat wyróżnień fotograficznych. Specjalizuje się w strategicznym zarządzaniu długoterminowym, budowaniu struktur finansowych oraz przewodzeniu multidyscyplinarnym zespołom przyszłości.
W codziennej pracy kieruje się zasadą, że technologia (VR / AR) powinna służyć wielkim ideom.
Twórca malarstwa olejnego, fotografii, podróży rowerowych.

Ewelina Więcek – archeolog i varsawianista specjalizująca się w czasach nowożytnych. Badania skupia wokół szeroko pojętej kultury stołu oraz historii farmacji. Głównym źródłem do badań są ruchome zabytki ceramiczne, w tym zastawy stołowe, naczynia kuchenne i farmaceutyczne.
Prowadziła oraz uczestniczyła w wielu badaniach terenowych prowadzonych na terenie Polski, w tym w Warszawie, m. in. na Starym Mieście, w Ogrodzie Krasińskich. Była jednym z odkrywców prawdziwej lokalizacji dzieła 54 czyli słynnej z wiersza Mickiewicza Reduty Ordona.
Autorka szeregu publikacji o tematyce archeologicznej, wystaw, w tym wystawy o Reducie Ordona, do której stworzono rekonstrukcję 3D na bazie wyników badań terenowych.
Ostatnio zgłębia tematykę archeogenomiki i możliwości poznawczych związanych z rozwojem badań DNA. Organizatorka panelu archeogenomiki podczas II Kongresu Archeologii Polskiej.
Na co dzień pracuje w Muzeum Warszawy.

Organizatorzy:
Muzeum Warszawy i Wydział Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego

Prowadzenie:
dr hab. Mikołaj Madurowicz oraz dr Paweł E. Weszpiński