Dobiega końca 5-letnia kadencja dyrektorki Muzeum Warszawy, dr Karoliny Ziębińskiej

Kadencja dr Karoliny Ziębińskiej (2021–2025) to czas strategicznej przemiany Muzeum Warszawy — instytucji, która dziś jest w pełni otwarta na publiczność, miasto i współczesne interpretacje historii. Dyrektorka objęła muzeum w trudnym momencie, w środku pandemii, gdy instytucja była całkowicie zamknięta dla zwiedzających. Po zniesieniu obostrzeń Muzeum Warszawy było jedną z pierwszych placówek kulturalnych, które ponownie udostępniły swoje zbiory — a zasada otwartości stała się wiodącą myślą kolejnych działań. Priorytetem — obok opieki nad dziedzictwem — było wychodzenie poza mury instytucji: integracja z miastem, obecność na Rynku Starego Miasta, dialog między przeszłością a współczesnością Warszawy.

Pomimo trudnych warunków — pandemii, wojny za naszą wschodnią granicą, rosnącej inflacji — Muzeum Warszawy odnotowało znaczący wzrost frekwencji i szczególnego zainteresowania wystawami czasowymi. Wystawy w siedzibie głównej odnotowują o niemal 300% więcej zwiedzających niż przed pandemią.

W ciągu minionych pięciu lat Muzeum konsekwentnie realizowało bogaty program wystaw czasowych — zarówno w siedzibie głównej, jak i w oddziałach — co wzmocniło jego funkcję jako dynamicznej instytucji kultury. Osiągnięto znaczącą regularność w przygotowywaniu kolejnych ekspozycji, ich wysoką jakość merytoryczną i estetyczną, a jednocześnie zadbano o programowy balans: uwzględniono zarówno wystawy tematyczne, monograficzne, jak również rodzinne czy adresowane do młodych dorosłych, co pomogło dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. Wprowadzono wiele form upowszechniania profesjonalnej wiedzy o zasobach muzeum: polsko- i anglojęzyczne ulotki do każdej wystawy czasowej, audio przewodniki, wideo-oprowadzania, karty pracy dla dzieci do wystaw stałych i czasowych. Rozszerzono również ofertę dla gości zagranicznych — zarówno poprzez publikacje w języku angielskim, jak i materiały informacyjne. W siedzibie głównej powstały przestrzenie rodzinno-wypoczynkowe, co umocniło rolę muzeum jako przyjaznego miejsca dla rodzin.

W czasie, gdy Muzeum zarządzała dr Karolina Ziębińska, rozwinięty został także program wydawniczy instytucji. Do kontynuowanych serii dołączyły nowe tytuły, które zwracają uwagę świeżym spojrzeniem na historię Warszawy, m.in.: Wstecz. Historia Warszawy do początku i Kawałek świata. Historia Warszawy od początku – autorstwa prof. Błażeja Brzostka. Plany (Plan Warszawy 1655. Erik Jonson Dahlberg oraz Plan Warszawy 1942-1944. Kriegs-Karten und Vermessungsamt Warschau), antologie (II wydanie Legend warszawskich oraz Piosenki warszawskie. Antologia tekstów) oraz wprowadzono nową serię Ścieżki (Miejskie ścieżki wokół Muzeum Warszawy, Leśne ścieżki wokół Miejsca Pamięci Palmiry i Zielone Ścieżki wokół Izby Pamięci na Woli), a do wielu wystawy wydano tematyczne katalogi.

Pod kierownictwem dyrektorki Muzeum rozwijało się także od strony organizacyjnej i finansowej. Trzykrotnie wzrosły przychody własne instytucji, w tym budżet na zakupy dzieł do kolekcji — co pozwoliło na wzbogacenie zasobów i aktywne uzupełnianie zbiorów. Jednocześnie rozwinięto sponsoring i powołano Fundację Muzeum Warszawy wspierającą działalność muzeum. Dzięki staraniom dyrektorki zwiększony został także poziom wynagrodzeń dla pracowników, tak by nie odbiegały one od średniej innych pensji muzealnych w Warszawie. Dzięki temu udało się obniżyć rotację kadrową z 23% do 12%. Wprowadzono też nowoczesne narzędzia do zarządzania kolekcją, kontynuowano jej udostępnianie online, co zwiększa transparentność i dostępność zasobów Muzeum Warszawy.

Kadencja dr Ziębińskiej przyniosła wiele nowych projektów i działań wykraczających poza schemat klasycznego muzeum:

uruchomiono program dziedzictwa niematerialnego skupiony między innymi na muzyce warszawskiej, co poszerzyło zakres zainteresowań Muzeum poza wyłącznie materialne zbiory;
zainicjowano i zrealizowano wydarzenia kulturalne na Starym Mieście jak Urodziny Starówki oraz Noc Fotografii;
aktywnie budowano sieć współpracy z innymi instytucjami — lokalnymi i międzynarodowymi — co umocniło pozycję Muzeum jako miejsca dialogu i współpracy;
wspólnie z zespołem, przy zastosowaniu metody projektowej, opracowano czteroletnią strategię rozwoju Muzeum;
wdrożono zmianę kultury pracy: nowoczesne planowanie, informacja zwrotna, ewaluacja działań i procesowe podejście — co podniosło efektywność organizacyjną.

Kadencja dr Karoliny Ziębińskiej pozostawia Muzeum Warszawy jako nowoczesną, silną i szeroko dostępną instytucję – głęboko zakorzenioną w historii miasta, a jednocześnie żywo reagującą na współczesność i potrzeby publiczności, przygotowaną do dalszego rozwoju.