czw., 20.11.2025
18:00–19:30
Debata
Muzeum Warszawy
udział bezpłatny
Pamiętanie dekolonizacji w epoce obrazów przemocy. Debata z udziałem Oliwii Bosomtwe, Joanny Kordjak i Jacka Drozdy
Wystawa Lato, które zmieniło wszystko. Festiwal 1955 (19 czerwca – 21 grudnia) opowiada o jednym z najbardziej spektakularnych wydarzeń w powojennej historii Warszawy.
W 1955 roku, dekadę po zakończeniu II wojny światowej w Warszawie i po żmudnej odbudowie miasta, odbywa się festiwal, który wpisuje się w kontekst globalnych przemian społeczno-politycznych lat 50. i 60., które napędza przede wszystkim dekolonizacja. I to dekolonizacja właśnie doprowadzi do przekształcenia się map tych fizycznych i mentalnych, głębokich przeobrażeń kulturowych, politycznych i ekonomicznych.
Porozmawiamy o tym, co dziś zostało nam z tego okresu, co pamiętamy a co uległo zapomnieniu. Do jakiego dziedzictwa możemy się odwołać w poszukiwaniu nowych wyobrażeń, nowych sojuszy i otwarcia myślenia politycznego.
Oliwia Bosomtwe – autorka książki „Jak biały człowiek. Opowieść o Polakach i innych” (W.A.B 2024) opisującej polskie wyobrażenia o Czarności i doświadczenia czarnych Polaków, prezentowanej na wystawach w Nowym Jorku i Brukseli. Interesuje ją historia polskich relacji z Czarnością i Afryką Subsaharyjską. Pisze teksty, prowadzi spotkania oraz bywa kuratorką wystaw. Absolwentka międzywydziałowych indywidualnych studiów humanistycznych na UW. Pracuje nad doktoratem z socjologii na Uniwersytecie SWPS. Była redaktorka naczelna portalu Noizz.pl. Współpracuje m.in. z miesięcznikiem „Znak”.
Jacek Drozda – kulturoznawca zajmujący się badaniem kultury popularnej, filozofią polityczną, radykalizmami w polityce, sztuce i życiu codziennym, historią kolonializmu oraz antropologią sportu. Autor książek Opór kulturowy. Między teorią a praktykami społecznymi (2015) i Echa innych rewolucji. Od Muhammada Alego do Japońskiej Armii Czerwonej (2020).
Joanna Kordjak – historyczka sztuki i kuratorką w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (od 2011). Jej głównym obszarem badawczym jest sztuka Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem okresu powojennego. Jest autorką lub współautorką kilkudziesięciu wystaw zbiorowych, takich jak Mapa. Migracje artystyczne a zimna wojna (2013), Kosmos wzywa! Sztuka i nauka w długich latach sześćdziesiątych (2014), Zaraz po wojnie (2015), Polska – kraj folkloru (2016/2017), Przyszłość będzie inna. Wizje i praktyki modernizacji społecznych po roku 1918 (2018), Lalki: teatr, film, polityka (2019) Zimna rewolucja. Społeczeństwa Europy Środkowo-Wschodniej wobec socrealizmu, 1948–1959 (2021), Drugiej wiosny nie będzie… Dzieci i sztuka w XX i XXI wieku (2023), Historie potencjalne (2024) czy obecnie trwającej O czym wspólnie marzymy? Globalne związki – porzucone przyjaźnie. Redaktorka publikacji im towarzyszących, organizatorka międzynarodowych konferencji. Laureatka Nagrody krytyki artystycznej im. Jerzego Stajudy.
Debatę poprowadzi Katarzyna Bojarska – badaczka kultury wizualnej i kultur pamięci, wykładowczyni akademicka. Prezeska Zarządu Fundacji Kultury Wizualnej „Widok”, współzałożycielka i redaktorka pisma naukowego „Widok. Teorie i praktyki kultury wizualnej”.
Przeczytaj więcej o wystawie „Lato, które zmieniło wszystko. Festiwal 1955”.
Zdjęcie: Bandung, Paulin Wojtyła, 1955, Muzeum Zamojskich w Kozłówce, fot. Tomasz Kaczor (praca prezentowana podczas wystawy w Arsenale)
Partner edukacji Muzeum Warszawy – PGE Polska Grupa Energetyczna S.A.
