fbpx

Używamy plików cookies do zbierania informacji dotyczących korzystania z serwisu Muzeum Warszawy i jego oddziałów. W każdej chwili możesz zablokować obsługę plików cookies w swojej przeglądarce. Pamiętaj, że zmiany ustawień w przeglądarce mogą ograniczyć dostęp do niektórych funkcji stron internetowych naszego serwisu.

Aktualności

08.04.2020 / Muzeum Woli

Historia rodziny Ulrichów, cz. 1.

Historia rodziny Ulrichów, cz. 1.

Historia słynnych warszawskich Zakładów ogrodniczych “C. Ulrich” rozpoczęła się w 1805 roku. 30-letni Jan Ulrich zakupił działkę przy ul. Ceglanej (dzisiaj Pereca), by otworzyć pierwszy w Warszawie ogród handlowy. Niezbędne doświadczenie zdobywał od 14 roku życia u boku wuja, Jan Krystiana Mencke, który był ogrodnikiem królewskim. Wspólnie dbali o Ogród Saski, następnie wuj wysłał siostrzeńca na nauki do Drezna i Pillnitz, tam, gdzie sam, niemal pół wieku wcześniej, uzyskał dyplom ukończenia kursu ogrodniczego.

Dyplom istnieje do dziś. Ta wyjątkowa pamiątka rodzinna została przekazana Muzeum Woli przez Stefana Muellera, potomka rodu Ulrichów. Jest to świadectwo wystawione w imieniu Fryderyki Aleksandryny Moszyńskiej, córki króla Augusta II i hrabiny von Cosel. W jej rezydencji, otoczonej ogrodem z oranżerią, toczyła się nauka “wolnej sztuki ogrodniczej”, prowadzona przez samego twórcę założenia, Johanna Friedricha Seehahna.

Świadectwo ukończenia praktyk ogrodniczych przez Johanna Jacoba Mecke Johann Jacob Mencke był dziadkiem Jana Bogumiła Ulricha – założyciela Zakładów Ogrodniczych “C. Ulrich”. Autor: Franz Michael Bender 1712 rok

Iluminowany pergamin to piękny dokument, podobnie jak najstarsza zachowana pamiątka warszawskiej rodziny Ulrichów. W depozycie Muzeum Woli znajduje się świadectwo ukończenia praktyk ogrodniczych i zarazem list wyzwalający Johana Jakuba Mencke, dziadka Jana Ulricha, wystawiony w roku 1712 przez Franza Michaela Bendera, ogrodnika króla Fryderyka II. Oba pergaminy są bogato zdobione, opatrzone herbami, dobrze zachowanymi pieczęciami na wstęgach. Zostały uratowane po powstaniu warszawskim przez Stanisława i Annę Marię z Ulrichów Muller.

Jan Ulrich, wnuk Johana Mencke i siostrzeniec Jana Mencke, podążył ścieżką rodzinną i po śmierci wuja, w latach 1807 – 1815, także pełnił funkcję nadwornego ogrodnika. Decyzją Fryderyka Augusta Wettyna, księcia elektora Saksonii i księcia warszawskiego w tych latach, Jan Ulrich opiekował się Ogrodem Saskim, miał także prawo do dochodów z bocznych ogrodów pałacu. Zadanie okazało się niewdzięczne, ponieważ niepewne czasy przyniosły dewastację ogrodów przez wojska napoleońskie, a potem parady wojskowe w dobie nowo utworzonego Królestwa Polskiego. Jan Ulrich zrezygnował z funkcji i skupił się na prowadzeniu założonego wcześniej przy pomocy wuja przedsiębiorstwa ogrodniczego.

W ogrodzie na Ceglanej hodował owoce, warzywa oraz zioła i kwiaty, dostępne były nasiona i sadzonki. W 1835 roku zbudował pierwsze w Warszawie stumetrowe szklarnie do hodowli rzadkich w Warszawie kamelii, ananasów, winogron, brzoskwiń, daktylowców. Daktyle i figi były podstawą wielu tradycyjnych dań kuchni żydowskiej i potrzebne były nie tylko w domach, lecz również w licznych restauracjach, do których zaglądali warszawiacy. Ananasy zakupowano na stoły arystokracji.